Mijn verhaal

2005

Moeder en zoon 2005

Door ervaring rijker

Je herkent je misschien wel in mijn verhaal, helaas. Je bent een ‘normale’ zelfstandige, bewuste ouder, je krijgt een wolk van een baby en op een dag, na een tijd van onbezorgde vreugde, beginnen bepaalde verschijnselen je op te vallen. En voor je het weet ben je eenzaam in je ongerustheid, omdat de huisarts, de leerkrachten, familie en vrienden al je bezorgdheid wegwuiven. En dat je zoon zich zo lastig gedraagt of zo stuurloos is, dat komt door jouw verkeerde opvoeding. Ongerust, overbezorgd en nog schuldig ook!

Hoe word je een overbezorgde moeder…
Bij mijn zoontje begon het toen hij anderhalf jaar oud was. Na een ernstige langdurige diaree, wilde hij opeens niet meer slapen, niet meer gewassen worden en niet mee naar buiten. Hij kon opeens niet meer rustig alleen of met andere kinderen spelen, en al helemaal niet meer tegen veranderingen. Hij sliep alleen nog maar schokkend met zijn lijfje, opgeschrikt door nachtmerries. Sindsdien is hij vaak misselijk, koortsig en heeft hij hoofdpijn, al vijftien jaar lang dus .
En bijna elke dag was het een gevecht om hem naar school te krijgen, en zette ik een gillend kind af bij de deur van de kleuterschool, en later de basisschool. Maar op school paste hij zich aan, waardoor de leerkrachten alleen maar een normale jongen zagen die helaas een overbezorgde moeder had. Op de basisschool kreeg hij alle jaren remedial teaching, maar een test op dyslexie en ADD werd niet nodig geacht.
Pas op de middelbare school werd hij getest en kreeg de labels dyslexie, ADD en sensomotorische integratieproblemen, en twee jaar later kwamen er voedselintoleranties bij. Een dramatische serie labels, maar een opluchting voor deze ‘overbezorgde’ moeder. Niet dat deze labels ook maar iets oplosten, behalve de voedselintolerantie die ik altijd had vermoed, vanwege de diarree waar alles mee begonnen was.

…en kom je uit bij je eigen kracht
Jarenlang heb ik in mijn eentje van alles uitgezocht, in boeken en op internet, niet gesteund door dokters, leerkrachten, familie of vrienden. Ik was eenzaam en verkeerde, zonder onderbreking, in een burn-out.
Alles wat ik registreerde bij mijn zoon en ontdekte in de literatuur, werd door de deskundigen als niet relevant afgedaan. Maar al voelde ik me een eigenwijze betweter, ik bleef zoeken naar de juiste diagnose(s) en echte oplossingen. Voor mijn zoon was in ieder geval zijn voedselintolerantie van grote invloed op zijn gedrag, en het wetenschappelijk bewijs hiervoor van Lidy Pelsser [link] was voor mij een enorme opluchting. Eindelijk erkenning van wat ik intuïtief had doorgrond. Een boost voor mijn vertrouwen op eigen kracht.

… waardoor je de problemen ook echt kunt aanpakken
Daarmee zijn we er nog niet, maar ik zet nu door vanuit deze eigen kracht en laat me niet langer van de wijs brengen. Het opzetten van GENEROSA met huiswerkbegeleiding die wel écht werkt, dat hoort hierbij. En de rust die ik nu voel, werkt door naar mijn eigen kind dat zich ontwikkelt tot een mooi mens, stabiel en met een goed hart.